Πώς απέτυχε το κυπριακό σύστημα

Closed down - Η χώρα χωρίς τράπεζες, με ένα ασήκωτο χρέος και με χιλιάδες επιχειρήσεις ερμητικά κλειστές - Δεν αποτύγχανε οικονομικά κατά συρροή μόνο το κράτος, αλλά και οι ιδιωτικοί φορείς.Όλοι εμείς, που μαζί αποτελούσαμε κάποιο «οικονομικό θαύμα» και ζούσαμε με…δανεικά

Ο Ν. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ όταν αναλάμβανε τη διακυβέρνηση της χώρας, θα έπρεπε και όφειλε να γνωρίζει για την πραγματική κατάσταση της χώρας και για την πιθανότητα… ακραίων λύσεων

 

Οι εταίροι μας, με πρώτους τους Γερμανούς, έχουν αποφανθεί ότι «το κυπριακό σύστημα απέτυχε». Η διάλυσή του έχει αποφασιστεί εδώ και καιρό και θα γίνει με…αντάλλαγμα να μας δώσουν δέκα δισεκατομμύρια για να ζήσουμε όπως-όπως, μέχρι που να βρούμε αλλιώς τα πόδια μας.

Αν όμως οι Γερμανοί εννοούν ότι «απέτυχε» το οικονομικό σύστημα της Κύπρου,ταυτόχρονα και ίσως πριν από αυτό είχε αποτύχει γενικότερα το πολιτικό σύστημα και μαζί του η κυπριακή κοινωνία ολόκληρη. Αποτύχαμε παταγωδώς στο να υπερασπιστούμε την οικονομία μας.

«Ο διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας σε μια χώρα της Ευρωζώνης είναι ανεξάρτητος αξιωματούχος και δεν πρέπει να παρενοχλείται στην αυτόνομη άσκηση των καθηκόντων του», υπογράμμισε ο Μάριο Ντράγκι. Ωστόσο, ο κεντρικός Τραπεζίτης της Κύπρου έχει προ ημερών ομολογήσει ότι (με την ανοχή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Ντράγκι) αποσπούσε στο όνομα της Κυπριακής Δημοκρατίας μαζικά ρευστότητα για να διατηρεί εν ζωή μια τράπεζα που θα έπρεπε να εκκαθαριστεί. Κι αυτό το έκανε, είπε, προκειμένου να περάσουν αρκετοί μήνες(άρα και αρκετά δισεκατομμύρια), να γίνουν εκλογές και να έρθει μια νέα κυβέρνηση να αναλάβει (το πρόβλημα).

Γιατί η Κύπρος χρειαζόταν μια νέα κυβέρνηση για να αναλάβει το πρόβλημα που έπρεπε προ καιρού να αντιμετωπίσει η προηγούμενη κυβέρνηση; Γιατί εκείνη η κυβέρνηση δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τον διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας (ο οποίος ήταν και επιλογή της), προκειμένου να μη βουλιάξει η χώρα μαζί με μια τράπεζα;

Πικρές αλήθειες…

Προφανώς στην Κύπρο δεν υπήρχε (και δεν υπάρχει) κανενός είδους οικονομική διακυβέρνηση.

Ο ίδιος αυτός ο Διοικητής, που κατέληξε το υπ’ αριθμόν ένα διαφιλονικούμενο πρόσωπο στη σύγχρονη κυπριακή ιστορία, είχε δεσμευτεί πριν από μερικές εβδομάδες ότι, «στο όνομα» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αναλάμβανε να εφαρμόσει μια συμφωνία που έγινε ανάμεσα στην Κύπρο και το Γιούρογκρουπ, όσον αφορά την αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα. Διαβεβαίωνε ότι εκτός της τράπεζας που πήγε για εκκαθάριση (και την είπαν «ευγενικά» εξυγίανση), στην άλλη τράπεζα θα έμπαινε διαχειριστής για ένα ή δύο εικοσιτετράωρα.

Προκειμένου να εκτελεστεί μια «καθαρά τεχνική διαδικασία». Κι όμως πέρασαν πολλές μέρες χωρίς κανείς να ξέρει ακριβώς τι γίνεται μέσα στη μοναδική μεγάλη τράπεζα που έχει απομείνει στη χώρα. Και ακόμα ψάχνουμε το ποσοστό του τελικού κουρέματος των καταθέσεων. Ο Πανίκος Δημητριάδης διόρισε έναν ξένο οίκο(Alvarez and Marsal), ο οποίος ταυτόχρονα είχε αναλάβει και την «αναδιάρθρωση»της Λαϊκής αλλά και την έρευνα για τυχόν παρατυπίες και λάθη στις δύο τράπεζες!Και μπαινοβγαίνει στην Κεντρική με αέρα… Βεζίρη, κόβοντας και ράβοντας όπως αυτός επιθυμεί. Πιασμένος χέρι-χέρι με τους εκπροσώπους της Τρόικας…

Τα χαστούκια

Όταν ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος Αναστασιάδης μέσα σε μερικές μέρες μόνο διαψεύστηκε τουλάχιστον δύο φορές σε κεντρικές εξαγγελίες και δεσμεύσεις του,θεωρήθηκε ότι έχασε αμέσως μεγάλο μέρος της εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας και τραυματίστηκε ως προς τη συνέχεια της θητείας του. Πράγματι, διαβεβαιώνοντας ότι «δεν πρόκειται να δεχτεί» κούρεμα και στη συνέχεια ότι «δεν πρόκειται να γίνει» κούρεμα, ο Νίκος Αναστασιάδης διαψεύστηκε οικτρά. Όπως με παρόμοιο τρόπο διαψεύδεται για την εξαγγελία και δέσμευσή του ότι «δεν πρόκειται» να δεχτεί ιδιωτικοποιήσεις, μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις…

Στην πραγματικότητα, όμως, τον Νίκο Αναστασιάδη τον πρόδωσε το σύστημα. Και όχι το όποιο αόριστο σύστημα. Αλλά ακριβώς εκείνο, μέρος του οποίου αποτελεί,ίσως, και ο ίδιος. Όταν αναλάμβανε τη διακυβέρνηση της χώρας θα έπρεπε και όφειλε να γνωρίζει για την πραγματική κατάσταση της χώρας και για την πιθανότητα «ακραίων λύσεων». Σίγουρα όφειλε να τον ενημερώσει και ο προκάτοχός του. Αυτό ακριβώς έπρεπε να συζητήσει ο Δημήτρης Χριστόφιας εκείνη τη μέρα της παράδοσης της εξουσίας στο Προεδρικό και όχι για... κασιούες!

Πώς μπόρεσε στ΄ αλήθεια να αποκρύψει κάτι τέτοιο; Μήπως δεν το γνώριζε καν;Ίσως. Όταν όμως η χώρα φτάνει και πέφτει ήδη μέσα σε άβυσσο και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν το γνωρίζει ή δεν το αντιλαμβάνεται, τότε το σύστημα έχει παταγωδώς αποτύχει! Και έχουν το ίδιο ακριβώς μερίδιο ευθύνης και οι νυν αλλά και οι πρώην… Αλλά και ο δημοσιογραφικός κόσμος, που είτε παρασύρθηκε είτε δεν κατάλαβε είτε «αμαρτωλά» αποσιώπησε αυτή την κατρακύλα…

Οι «φούσκες»

Για χρόνια η Κύπρος υπερηφανευόταν για το «υψηλό επίπεδο» των υπηρεσιών που παρείχε σε διεθνείς πελάτες. Είτε αυτές ήταν τραπεζικές υπηρεσίες είτε ήταν νομικές, λογιστικές και άλλες. Ωστόσο, οι ίδιες οι τράπεζες αποδείχτηκαν αρκετά σαθρές και διαπλεκόμενες, ενώ όλοι αυτοί οι ιθύνοντες, εμπειρογνώμονες και πραγματογνώμονες που συμβούλευαν και χειρίζονταν υποθέσεις δισεκατομμυρίων για πελάτες τους, δεν μπόρεσαν να διαβλέψουν και να χειριστούν ούτε την πάλαι ποτέ«φούσκα ακινήτων» ούτε και μετά την «τραπεζική φούσκα».

Σε μια χώρα όπου μέρος του πλούτου και της οικονομικής στρατηγικής ήταν η φιλοξενία μεγάλων ξένων πελατών, αυτές τις μέρες βγάλαμε στις τηλεοράσεις τα ονόματα καταθετών που μετακίνησαν χρήματα από τον τραπεζικό λογαριασμό τους. Με σκοπό, νομίζαμε, να αναζητήσουμε και να ξεμπροστιάσουμε… ενόχους. Που στο τέλος έμειναν στο απυρόβλητο αφού κρύφτηκαν πίσω από το προπέτασμα καπνού. Κάναμε,όμως, δυστυχώς και εκείνο που θα ήθελαν πολύ οι άσπονδοι αντίπαλοι και ανταγωνιστές μας. Να διώξουμε και τους τελευταίους διεθνείς πελάτες που εμπιστεύονται ακόμα την Κύπρο!

Η πικρή αλήθεια

Είναι ίσως μικρότερη ένδειξη, όμως, από μιαν άλλη. Ότι η Κύπρος είναι η δεύτερη κατά σειρά χώρα της Ευρώπης με το μεγαλύτερο ιδιωτικό χρέος. Δεν είναι δηλαδή μόνο το κράτος που αποτύγχανε οικονομικά κατά συρροή, αλλά και οι ιδιωτικοί φορείς. Όλοι εμείς, που μαζί αποτελούσαμε κάποιο «οικονομικό θαύμα» και ζούσαμε με… δανεικά! Περισσότερο ακόμα και από τους Ελλαδίτες, για τους οποίους είπαμε πριν ένα-δυο χρόνια τόσα πολλά πικρά ανέκδοτα...

Σήμερα η χώρα ξυπνά χωρίς τράπεζες, με ένα ασήκωτο χρέος και με χιλιάδες επιχειρήσεις ερμητικά κλειστές. Αυτά σημαίνουν ορδές ανέργων και πολλή και πρωτόγνωρη φτώχια και κοινωνική παθογένεια. Την ίδια ώρα υπάρχει μια κυβέρνηση αποδυναμωμένη προτού ακόμα παραλάβει καν την εξουσία. Το μόνο που ακούγεται εκτός από φωνές οργής, αγανάκτησης και απελπισίας, είναι πάλι η γραμμή υπεράσπισης κάποιων οργανωμένων συμφερόντων. Οι φωνές αυτές αφορούν πάντοτε ανθρώπους που ήταν τόσες δεκαετίες σχετικά προνομιούχοι και προστατευμένοι. Για τους άλλους,τίποτα...

Αυτή είναι, ίσως, η πιο μεγάλη αποτυχία του πολιτικού μας συστήματος αλλά και της κοινωνίας…

Η σημερινή http://www.sigmalive.com